LA MEVOJ NE FORFLUGAS EN LA PLUVO.

    Malgraŭ la severa tendara ordo, oni permesis al la lernantoj vespere esti la dancejo. La dancejo funkciis ĝis la dekunua horo nokte. Tie oni ne permesis al la lernantoj alkoholaĵon kaj la dancejon ne povis eniri fremduloj. La dancejo, kiu nomiĝis “Sudpasio”, troviĝis proksime al la tendaro, sur la mara bordo, en vasta groto. Iam la ondoj fosis la groton en la roko kaj nun ĉi tie estis tabloj, seĝoj kaj dancejo, kie oni dancis. La tuta groto estis duonlumigita, nur kelkaj lanternoj sur la muroj ĵetis palan citronkoliran lumon kaj la longigitaj ombroj de la dancantoj kuris sur la muroj kiel miraklaj figuroj. 

   En la dancejo eksonis bluso. Emi staris kaj invitis Milkon al danco. Ŝia pufa hela hararo odoris je maro. Tra ŝia bluzo Milko sentis ŝian teneran korpon kaj ŝiajn mamojn, similajn al du glataj maturaj pomoj. La melodio lulis ilin, kvazaŭ ili estis en profunda boato sur maraj ondoj. Subite iu frapetis la ŝultron de Milko. Li turnis sin. Malantaŭ li staris Karbov.

- Ĉu mi povus danci kun Emi- diris Karbov.

   Liaj nigraj okuloj brilis kiel la okuloj de apro kaj li odoris je brando. La lernantoj ne rajtis drinki, sed tio ne koncernis la instruistojn. 

   - Ne povas – respondis krude Emi, premis la manon de Milko kaj ektrenis lin al la elirejo.

   Karbov restis sur la dancejo kiel alnajlita kun rigardo fiksita post ili.

   Emi kaj Milko iris eksteren. La mara vento karesis ilin. Ĉinokte la maro furiozis. La ondoj bruegis kaj kolere batis la rokojn. Nigraj nuboj kiel vilaj gigantoj rampis super la maro. Ĉe la kajo estis ligita boato, kiun la ondoj puŝis senkompate. Eĥiĝis obtuzaj frapoj, kvazaŭ iu frapis grandegan tamburon. La boato saltis kiel fiŝo sur la sablo, supren kaj malsupren, kvazaŭ penigis malligiĝi kaj eknaĝi libere sur la ondoj. Iom da tempo Emi kaj Milko rigardis ĝin kaj ŝajnis al ili, ke la boato peze spiras kaj ĝemas. Eĉ unu stelo ne videblis sur la  firmamento. La vento siblis en la branĉoj de la platanoj, vicigitaj kiel soldatoj ĉe la norda flanko de la plaĝo. 

 Man’-mane Emi kaj Milko ekiris sur la sablo. Ili paŝis silente kaj lante. De tempo al tempo ili haltis kaj soife kisis unu la alian. Ambaŭ demetis la ŝuojn kaj nudpiedaj vadis en la ondoj ĉe la bordo. La pli fortaj ondoj malsekigis la randojn de  iliaj pantalojn.

Subite ekpluvis. La gutoj komencis frapi kiel plumbgrajnoj. Emi haltis kaj etendis brakojn al la ĉielo. La pluvo falis sur ŝian vizaĝon, harojn, brakojn, ŝultrojn bluzon kaj pantalonon. Ŝi similis pastrinon, kiu etendis brakojn alte al la inka firmamento.

   - Venu – diris Milko – vi malsekiĝos. 

   - Ne gravas. Mi estas mevo. La mevoj ne timas pluvon. La mevoj ne kaŝas sin de la pluvo.

- Venu, vi frostos.

   Milko ĉirkaŭbrakis ŝin kaj ili ekiris al la turo de la plagsavantoj. La metala turo ŝirmis ilin, sed la vento iĝis pli forta kaj pli forta. Ĝi puŝis la turon, la pluvo verŝiĝis sur ilin kiel akvofalo. Eklumis fulmo kaj aŭdiĝis tondro. Emi kuntiriĝis ĉe Milko. Dua, pli forta fulmo tranĉis la ĉielon. Milko ĉirkaŭrigardis. Li kisis lipojn de Emi. Antaŭ ŝia kisrespondo tria fulmo ekbrilis kiel akra fajra lango. Aŭdiĝis terura tondro. Brakumantaj unu la alian Emi kaj Milko falis sur la sablon. La pluvo surverŝis iliajn senmovajn korpojn. La fulmoj lumigis iliajn blankajn vestojn. La vastigitaj brakoj de Emi  similis al flugiloj de subite forpafita mevo. 
 

Aŭtoro:  Julian Modest

 
CHIM HẢI  ÂU KHÔNG BAY XA TRONG MƯA.

   Mặc dầu trật tự lều trại nghiêm khắc, người ta cho phép học sinh  ở vũ trường vào buổi tối. Vũ trường này hoạt động đến mười một giờ đêm. Ở đấy  người ta không cho phép học sinh dùng rượu mạnh và người lạ không được vào. Phòng nhảy này được mang tên “Sự đam mê Miền Nam” ở gần khu trại, trên bờ biển, trong hang rộng. Xưa kia những ngọn sóng đào thành hang động trong núi đá và bây giờ tại đây có bàn ghế và phòng nhảy nơi người ta khiêu vũ. Toàn hang mờ mờ chiếu sáng,  chỉ vài ngọn đèn trên tường buông ánh sáng màu vàng chanh nhạt và những bóng người nhảy được kéo dài chạy trên tường như những dáng hình kỳ diệu.

  Điệu blu vang lên trong phòng nhảy. Emi đúng dậy mời Milko nhảy. Mái tóc phồng tươi đẹp của nàng tỏa mùi hương biển. Qua cánh áo của nàng Milko cảm thấy thân thể nàng mềm mại và đôi ngực của nàng giống như hai quả táo chín mọng. Điệu nhạc ru ngủ họ, dường như họ ở sâu dưới con thuyền trên sóng biển. Thình lình ai đó đập khẻ vào vai Milko. Chàng quay lại. Karbov đứng sau chàng.

  Tôi có thể nhảy với Emi không – Karbov nói.

  Cặp mắt đen của hắn ánh lên như mắt lợn rừng và hắn bốc sặc mùi rượu mạnh. Học sinh không có quyền uống rượu, nhưng điều đó không liên quan  đến các thầy giáo.

   - Không thể - Emi trả lời cộc lốc, bóp lấy bàn tay Milko và kéo chàng đến lối ra.

   Karbov như  đứng dính chặt tại phòng nhảy và  cái nhìn chăm chú theo họ.

   Emi và Milko đi ra phía ngoài. Ngọn gió biển  ve vuốt họ. Đêm nay biển giận dữ. Những  con sóng kêu gào ầm ỉ và tức giận đánh vào vách đá. Những áng mây đen như những kẻ khổng lồ lông lá đầy người đang bò bên trên mặt biển. Con thuyền được buộc  tại bến tàu cũng bị sóng đẩy không thương tiếc. Tiếng va đập ầm ỉ vang lên, dường như ai đó gõ vào chiếc trống vĩ đại. Con thuyền nhảy lên xuống như cá trên bãi cát, dường như cố  thoát ra để  bơi tự do trên sóng.  Emi và Milko thoáng nhìn nó và hình như họ tưởng con thuyền thở nặng nề và rên rỉ. Ngay cả một ngôi sao không hiện trên bầu trời. Ngọn gió rít trên cành cây tiêu huyền* xếp thành hàng như những người lính nơi phía Bắc của bãi biển.

  Emi và Milko tay trong tay đi trên cát. Họ  im lặng bước và  chầm chậm. Thỉnh thoảng họ  dừng lại và hôn nhau thắm thiết. Cả hai cởi giày và chân trần lội  trong sóng ở ngay cạnh bờ. Những cơn sóng mạnh hơn làm ướt mép quần của họ.

Đột nhiên trời đồ mưa. Những giọt mưa bắt đầu đập như những hạt chì. Emi dừng lại và giăng tay lên trời. Cơn mưa trút xuống mặt, tóc, tay, ngực, áo quần nàng. Nàng giống như nữ tu sĩ giăng cánh tay cao tới bầu trời tối như mực.

   - Hãy tới đây- Milko nói – em sẽ bị ướt.

   - Không quan trọng. Em là con chim hải âu. Những chú chim hải âu không sợ mưa. Hải âu không trú mưa..

   - Hãy tới đây, em sẽ lạnh cóng.

   Milko ôm nàng và họ đi tới  tháp của những người  cứu nạn. Cái tháp kim loại bảo vệ họ, nhưng cơn gió càng lúc càng mạnh. Nó đẩy cái tháp, cơn mưa trúc xuống họ như thác đổ. Sét  sáng lóe lên và nghe thấy tiếng sấm. Emi co rúm nép mình vào Milko. Cú sét thứ hai mạnh hơn cắt đứt bầu trời. Milko nhìn xung quanh. Chàng hôn môi Emi. Trước khi nàng đáp trả nụ hôn, thì cú sét thứ ba chợt sáng lên như vệt  lửa sắc. Tiếng sấm khủng khiếp vang lên. Emi và Milko đang ôm nhau rơi ngã xuống cát. Cơn mưa trút xuống thân thể bất động của họ. Những tiếng sét làm  quần áo của họ sáng trắng lên. Những cánh tay mở rộng của Emi giống như đôi cánh  của chim hải âu  bị bắn bất ngờ.

 ………….

* Cây tiêu huyền (Dionaea muscipula) là loài cây tiêu hóa các côn trùng, thường mọc nơi vùng đất cằn cỗi, có khả năng sinh trưởng nhanh, có hoa màu đỏ hồng giống các loài bướm.

Thiên Thu biên dịch

Tháng 4- 2009